Verbum

практыка, ✂, ж.

1. Дзейнасць людзей, у якой яны, уздзейнічаючы на матэрыяльны свет і грамадства, пераўтвараюць іх дзейнасць па прымяненню чаго-н. у жыцці, вопыт.

   • Не адрываць тэорыю ад практыкі.
   • Прымяняць веды на практыцы.

2. Прыёмы, навыкі, звычайныя спосабы якой-н. работы.

   • П. складання слоўнікаў.

3. Скарыстанне і замацаванне на справе ведаў, атрыманых тэарэтычным шляхам.

   • Педагагічная п. студэнтаў.

4. Работа, заняткі па спецыяльнасці як аснова вопыту, умення.

   • П. выхавання дзяцей.
   • Без практыкі цяжка авалодаць чужой мовай.

5. Пра работу ўрача (або юрыста) па сваёй спецыяльнасці (звычайна па-за ўстановай; уст.).

   • Урач з вялікай практыкай (з вялікай колькасцю пацыентаў).
   • Адвакат са шматгадовай практыкай.

практыкаванне, ✂, н.

1. гл. практыкавацца, -ць.

2. Заданне, якое выконваецца тым, хто практыкуецца ў чым-н., занятак для набыцця, удасканальвання якіх-н. навыкаў.

   • Пісьмовыя практыкаванні.
   • Практыкаванні па музыцы.

практыкавацца, ✂; незак.

1. Прымяняцца на практыцы.

   • Там практыкуецца гадоўля мерыносных авечак.

2. Засвойваць прыёмы якой-н. справы, набываць практыку ў чым-н.

   • П. ў стральбе.
   • П. па авалоданню французскай мовай.

|| зак. напрактыкавацца, ✂.

|| наз. практыкаванне, ✂.

практыкаваць, ✂; незак.

1. Прымяняць на практыцы (кніжн.).

   • П. новую форму работы.

2. Праходзіць практыку (у 3 знач.).

   • Студэнты практыкуюць у клініцы.

3. Пастаяннай работай прывіваць якія-н. навыкі, прывучаць рабіць што-н.

   • П. сваю памяць.

4. Мець практыку (у 5 знач.; уст.).

   • У Полацку практыкуюць мінскія ўрачы.

практыкант, ✂, м.

Асоба, якая праходзіць практыку (у 3 знач.), рыхтуючыся да дзейнасці ў якой-н. галіне.

|| ж. практыкантка, ✂.

|| прым. практыканцкі, ✂.

практыкум, ✂, м.

У вышэйшых навучальных установах: курс практычных заняткаў па якому-н. вучэбнаму прадмету.

• П. па фізіцы.

практыцызм, ✂, м.

Дзелавы падыход. практычныя адносіны да чаго-н.

• Гаспадарчы п.
• Вузкі п. (які пагарджае тэорыяй або інтарэсамі агульнай справы).

практычны, ✂.

1. Які мае адносіны да практыкі (у 1 знач.).

   • Практычныя вывады.

2. Які з’яўляецца прымяненнем ведаў на справе, на практыцы.

   • Практычнае навучанне.

3. Патрэбны для практыкі, які прывівае канкрэтныя навыкі, уменне.

   • Практычная школа акцёрскага майстэрства.

4. Які мае адносіны да жыццёвага вопыту, рэальных патрэбнасцей.

   • Нічога не разумець у практычным жыцці.

5. Дзелавіты, які ўмее разбірацца ў практычных, жыццёвых справах.

   • П. чалавек.

6. Выгадны, зручны ў справе, эканомны.

   • П. метад.

7. у форме прысл. Па сутнасці, на справе.

   • Практычна здаровы.

|| наз. практычнасць, ✂.

пракуда, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Ахвотнік (ахвотніца) да свавольстваў, розных штук, гарэза.

пракудзіць, ✂; незак. (разм.).

Сваволіць, штукарыць, гарэзаваць.

|| зак. напракудзіць, ✂.