Verbum

генезіс, ✂, м. (кніжн.).

Паходжанне, гісторыя ўзнікнення і развіцця чаго-н.

• Г. славянскіх моў.

|| прым. генетычны, ✂.

генерал, ✂, м.

Воінскае званне вышэйшага каманднага саставу ўзброеных сіл, а таксама асоба, якая мае гэта званне.

• Г.-маёр (першае па старшынству званне).
• Г.-лейтэнант (другое званне).
• Г.-палкоўнік (трэцяе званне).
• Г. арміі (самае высокае званне генералаў).

|| прым. генеральскі, ✂.

• Генеральскія пагоны.

генералісімус, ✂, м.

Самае высокае воінскае званне, якое прысвойваюць за асабліва выдатныя заслугі, а таксама асоба, якая мае гэта званне.

• Г. Сувораў.

генералітэт, ✂, м., зб.

Генералы, вышэйшы камандны састаў арміі.

генераліха, ✂, ж. (разм.).

Жонка генерала.

генеральны, ✂.

1. Галоўны, асноўны, вядучы.

   • Генеральная лінія развіцця.

2. Усеагульны, грунтоўны, карэнны.

   • Г. план перабудовы горада.

◊

• Генеральная рэпетыцыя — апошняя рэпетыцыя перад спектаклем, канцэртам.

• Генеральны штаб — цэнтральны орган кіравання ўзброенымі сіламі і распрацоўка пытанняў аператыўнага характару.

генерал-губернатар, ✂, м.

У царскай Расіі і некаторых іншых краінах: начальнік краю з вышэйшай ваенна-адміністрацыйнай уладай.

|| прым. генерал-губернатарскі, ✂.

генератар, ✂, м.

Агульная назва ўстройстваў, машын, што вырабляюць якія-н. прадукты, выпрацоўваюць энергію або перапрацоўваюць адзін від энергіі ў другі.

• Г. ідэй (перан.).

|| прым. генератарны, ✂.

генетык, ✂, м.

Спецыяліст у галіне генетыкі.

генетыка, ✂, ж.

Навука, якая вывучае развіццё арганізмаў і законы спадчыннасці.

|| прым. генетычны, ✂.