Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдеёжзілмноруыэя-’
аеёіоуыюя

злоўжыванне, ✂, н.

  1. гл. злоўжыць.

  2. звычайна мн. Учынак, звязаны з незаконным, злачынным выкарыстаннем сваіх правоў і магчымасцей.

    • Прыняць меры да спынення злоўжыванняў.

злоўжыць, ✂; зак.

Ужыць на зло, незаконна выкарыстаць што-н. каму-н.

  • З. службовым становішчам.
  • З. давер’ем.

|| незак. злоўжываць, ✂.

|| наз. злоўжыванне, ✂.

злоязычны, ✂ (уст.).

Схільны да злых нагавораў, рэзка адмоўнай ацэнкі каго-, чаго-н.

|| наз. злоязычнасць, ✂.