Verbum

бліск, ✂, м.

1. Успышка святла.

   • Б. маланкі.

2. Хуткі позірк.

   • Кідаць злосныя бліскі ў чый-небудзь бок.

бліскаві́ца, ✂, ж.

Тое, што і маланка.

|| прым. бліскавічны, ✂.

блі́скаўка, ✂, ж.

1. Маленькія блішчастыя бляшкі для ўпрыгожвання адзення.

2. Бліскучыя дробныя часцінкі чаго-н,, іскры.

   • Снежныя бліскаўкі.

бліскаце́ць, ✂; незак.

Іскрыцца, зіхацець.

• Бліскаціць вада.

бліску́чы, ✂.

1. Які бліскае, ззяе, выпраменьвае святло.

   • Бліскучыя цацкі.

2. перан. Выдатны, надзвычайны.

   • Б. поспех.
   • Б. адказ студэнта.

|| наз. бліскучасць, ✂.

блі́снуць, ✂; зак. і аднакр.

1. Ярка засвяціцца (пра маланку, сонца, агонь і пад.).

   • Бліснула маланка.

2. Паказацца, заблішчаць (пра яркія прадметы).

   • Бліснула шабля.

3. Зіркнуць (пра імгненны позірк).

   • Б. вачамі.

4. перан. Ярка праявіцца.

   • Б. талентам.

5. перан. Прамільгнуць.

   • Бліснула думка.

|| незак. бліскаць, ✂.

|| наз. блісканне, ✂.

бліц, ✂, м. (спец.).

Лямпа для імгненнай моцнай успышкі святла пры фатаграфаванні.

блішча́к, ✂, м.

У выразах: жалезны блішчак, свінцовы блішчак, сярэбраны блішчак — назвы мінералаў.

блішча́сты, ✂.

Які мае гладкую, бліскучую паверхню, адбівае прамяні святла.

• Блішчастыя гузікі.

блішча́ць, ✂; незак.

1. Свяціцца або адсвечваць роўным святлом.

   • Боты блішчаць.
   • Возера блішчыць (разм.).

2. Свяціцца (пра вочы).

   • Вочы блішчаць ад радасці.

   • Блішчаць вачамі (разм.) — маўкліва прасіць што-небудзь, выказваць жаданне позіркам.