Verbum

скалець, ✂; зак.

Вельмі змерзнуць.

• Скалелі рукі на марозе.

скаліёз, ✂, м. (спец.).

Скрыўленне пазваночніка.

|| прым. скаліёзны, ✂.

скалісты, ✂.

З мноствам скал; падобны на скалы.

• Скалістыя горы.

|| наз. скалістасць, ✂.

скаліцца, ✂; незак.

Скаліць зубы.

• Звер злосна с.

|| зак. аскаліцца, ✂ і выскаліцца, ✂.

скаліць, ✂; незак.

Скаліць зубы —

• 1) раскрываючы губы, агаляць, паказваць зубы;

• 2) смяяцца, рагатаць (разм. неадабр.).

  • Абставіны тут складаныя, а ты зубы с.!

|| зак. аскаліць, ✂ і выскаліць, ✂.

скалка, ✂, ж.

1. Вельмі цвёрды камень для выкрэсвання агню; крэмень.

2. Тлушчавая кропля на зваранай страве (разм.).

   • Крупеня тлустая, аж скалкі плаваюць.

|| памянш. скалачка, ✂.

|| прым. скалачны, ✂.

скалоцца​¹, ✂; зак.

Аддзяліцца, адпасці пры ўдары (пра слой, кавалак чаго-н.).

• Лёд лёгка скалоўся.

|| незак. сколвацца, ✂.

скалоцца​², ✂; зак.

1. Змацавацца (шпількай і пад.).

2. Параніць цела чым-н. вострым у многіх месцах.

   • С. іржышчам.

|| незак. сколвацца, ✂.

скалоць​¹, ✂; зак.

Аддзяліць слой, кавалак чаго-н. ударам; збіць.

• С. лёд з ганка.

|| незак. сколваць, ✂.

|| наз. сколка, ✂ і сколванне, ✂.

скалоць​², ✂; зак.

1. Змацаваць разам што-н., сашпільваючы.

   • С. кускі матэрыі.
   • С. шпількай пояс.

2. і каго. Зраніць у многіх месцах чым-н. вострым, калючым.

   • С. ногі іржышчам.

|| незак. сколваць, ✂.

|| наз. сколка, ✂ і сколванне, ✂.