Verbum

шасцяры́к, -церыка́, мн. -церыкі́, -церыко́ў, м.

1. Старадаўняя руская мера (вагі, аб’ёму, ліку і пад.), якая змяшчае шэсць якіх-н. адзінак, а таксама прадмет такой вагі, аб’ёму і пад.

2. Запрэжка ў шэсць коней.

Ехаць шасцерыком.

|| прым. шасцерыко́вы, -ая, -ае.

шась (разм.).

1. выкл. Ужыв. гукапераймальна для абазначэння шуму, падзення чаго-н. сыпкага, сухога.

Ш., ш., сыплецца зверху пясок.

2. у знач. вык. Ужыв. паводле знач. дзеясл. шаснуць.

Нехта ў дзверы ш.

Ш. нажом па шнурку.

шасэ́, нескл., н.

Тое, што і шаша.

|| прым. шасэ́йны, -ая, -ае.

шата́н, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).

Сатана, д’ябал.

шаткава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; -кава́ны; незак., што.

Рэзаць доўгімі тонкімі палоскамі (звычайна капусту).

Ш. капусту.

|| зак. сшаткава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; -кава́ны.

|| наз. шаткава́нне, -я, н.

|| прым. шаткава́льны, -ая, -ае (спец.).

шаткаўні́ца, -ы, мн. -ы, -ніц, ж. (разм.).

Тое, што і шаткоўня.

шатко́ўня, -і, мн. -і, -яў, ж.

Прылада для шаткавання (звычайна капусты).

Ручная ш.

шатла́ндка¹ гл. шатландцы.

шатла́ндка², -і, ДМ -дцы, ж.

Тканіна ў каляровыя клеткі.

шатла́ндцы, -аў, адз. -дзец, -дца, м.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Шатландыі.

|| ж. шатла́ндка, -і, ДМ -дцы, мн. -і, -дак.

|| прым. шатла́ндскі, -ая, -ае.