чужа́к, -а́,
1. Чужы, прышлы чалавек, чужынец.
2. Чалавек, які па духу, поглядах
3. Не родны чалавек, не сваяк.
||
||
чужа́к, -а́,
1. Чужы, прышлы чалавек, чужынец.
2. Чалавек, які па духу, поглядах
3. Не родны чалавек, не сваяк.
||
||
чужа́нін, -а,
Чужынец.
чужані́ца, -ы,
1. Чужы, нетутэйшы чалавек; іншаземны захопнік.
2. Чалавек, які па духу, поглядах
3. Не родны, не сваяк.
чужаро́дны, -ая, -ае.
Чужы; неўласцівы, нехарактэрны.
||
чужа́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца;
1. Пазбягаць каго-, чаго
2. Не праяўляць цікавасці да чаго
чужы́, -а́я, -о́е.
1. Не ўласны, які належыць каму
2. Не звязаны роднаснымі, сваяцкімі, блізкімі адносінамі.
3. Які не з’яўляецца месцам пастаяннага жыхарства, радзімай для каго
4. Далёкі па сваіх поглядах, інтарэсах ад чаго
||
чужы́на, -ы,
Няродная, чужая краіна, зямля.
чужы́нец, -нца,
Чужы, нетутэйшы чалавек; іншаземны вораг, захопнік.
||
||
чу́йны, -ая, -ае (
1. Які звяртае на ўсё пільную ўвагу; здольны востра чуць, тонка адчуваць.
2. Які востра перажывае што
3. Асцярожны; насцярожаны.
4. Неглыбокі, чуткі.
||
чу́кчы, -аў
Народ, які складае асноўнае насельніцтва Чукоцкай і Каракскай аўтаномных акруг, што ўваходзяць у склад Расійскай Федэрацыі.
||