узнагаро́джанне, -я, н.
1. гл. узнагародзіць.
2. Тое, што і узнагарода (у 1 знач.).
Грашовае ў.
узнагаро́дзіць, -джу, -дзіш, -дзіць; -джаны; зак., каго (што) чым.
1. Даць ва ўзнагароду што-н.
У. ордэнам.
У. артыстаў воплескамі (перан.).
2. перан. Надзяліць, абдарыць чым-н. (кніжн.).
Прырода ўзнагародзіла яго талентам.
|| незак. узнагаро́джваць, -аю, -аеш, -ае; наз. узнагаро́джванне, -я, н.
|| наз. узнагаро́джанне, -я, н. (да 1 знач.).
Прадставіць да ўзнагароджання.
|| прым. узнагаро́дны, -ая, -ае (да 1 знач.).
Узнагародная грамата.
Атрымаць узнагародныя (наз.).
узнаўле́нне, -я, н.
1. гл. узнавіць.
2. У эканоміцы: пастаяннае паўтарэнне, бесперапыннае аднаўленне працэсу вытворчасці.
Расшыранае ў.
|| прым. узнаўле́нчы, -ая, -ае.
узнаўля́льнік, -а і -у, мн. -і, -аў, м.
1. -а. Той, хто што-н. узнаўляе.
2. -у. Рэчыва, з дапамогай якога адбываецца рэакцыя ўзнаўлення (саставу, колеру і пад.).
У. для валасоў (сродак для ўзнаўлення ранейшага колеру).
узнача́ліць, -лю, -ліш, -ліць; -лены; зак., што.
Стаць на чале чаго-н., узяць на сябе кіраўніцтва чым-н.
У. дэлегацыю.
У. камісію.
|| незак. узнача́льваць, -аю, -аеш, -ае.
узне́сці, -нясу́, -нясе́ш, -нясе́; -нясём, -несяце́, -нясу́ць; -нёс, -не́сла; -нясі́; -не́сены; зак.
1. каго-што. Падняўшы, занесці наверх.
У. вёдры з вадою на ганак.
2. перан., што. Узняць угору, ускінуць.
У. смык рукой.
У. вочы.
3. што. Збудаваць.
У. палац.
4. перан., каго (што). Узвялічыць, узвысіць.
Лёс узнёс гэтага чалавека.
|| незак. узно́сіць, -о́шу, -о́сіш, -о́сіць.
|| наз. узнясе́нне, -я, н. (да 2—4 знач.).
узне́сціся, -нясу́ся, -нясе́шся, -нясе́цца; -нясёмся, -несяце́ся, -нясу́цца; -нёсся, -не́слася; -нясі́ся; зак.
1. Падняцца ўверх, узляцець.
2. перан. Стаць ганарыстым, фанабэрыстым, пагардлівым (разм.).
|| незак. узно́сіцца, -о́шуся, -о́сішся, -о́сіцца.
|| наз. узнясе́нне, -я, н. (да 1 знач.).
узнёслы, -ая, -ае.
1. Прыўзняты, урачысты.
У. настрой.
Узнёслая прамова.
2. Поўны вялікага значэння, глыбокага зместу, высакародных пачуццяў.
Узнёслыя мары.
|| наз. узнёсласць, -і, ж.
узні́кнуць, -ну, -неш, -не; узні́к, -кла; зак.
Пачацца, стварыцца, зарадзіцца.
Узнікла недавер’е.
|| незак. узніка́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. узнікне́нне, -я, н.
узно́с, -у, м.
1. гл. узнесці.
2. мн. -ы, -аў. Унесеныя за што-н. грошы.
Прафсаюзныя ўзносы.