Verbum

трухляве́ць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -е́е; незак.

Тое, што і трухлець.

трухля́вы, -ая, -ае.

Які ператварыўся ў парахню ад гнілі і часу, струхлеў.

Т. пень.

|| наз. трухля́васць, -і, ж.

трухля́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

Трухлявы кавалак чаго-н. (звычайна дрэва).

трухля́ціна, -ы, ж. (разм.).

Тое, што струхлела, разбурылася ў працэсе гніення.

Ад балота несла трухляцінай.

тру́цень, тру́тня, мн. тру́тні, тру́тняў, м.

1. Самец у пчалінай сям’і.

2. перан. Той, хто жыве за кошт чужой працы.

Быць трутнем.

|| прым. тру́тневы, -ая, -ае.

труці́цца, тручу́ся, тру́цішся, тру́ціцца; незак. (разм.).

Прымаць атруту з мэтай самагубства або зазнаваць шкоднае дзеянне атрутнага рэчыва.

|| наз. тручэ́нне, -я, н.

труці́ць, тручу́, тру́ціш, тру́ціць; тру́чаны; незак., каго (што).

Знішчаць атрутай.

Т. мышэй.

|| зак. вы́труціць, -ручу, -руціш, -руціць; -ручаны.

|| наз. тручэ́нне, -я, н.

тру́шанка, -і, ДМ -нцы, ж.

Тое, што і трасянка (у 1 знач.).

трушо́к, -шку́, м. (разм.).

1. Павольны бег, трух.

Конь перайшоў на т.

2. у знач. прысл. трушко́м. Дробнай рыссю.

Конь бег т.

тру́шчыцца, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -чыцца; незак. (разм.).

Ламацца, крышыцца.

Лёд трушчыцца.