Verbum

рабаўні́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

Той, хто рабуе каго-, што-н.; грабежнік.

|| ж. рабаўні́ца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. рабаўні́цкі, -ая, -ае.

рабаўні́цтва, -а, н.

Тое, што і грабежніцтва.

рабаці́ністы, -ая, -ае.

3 рабаціннем.

Р. твар дзяўчынкі.

|| наз. рабаці́ністасць, -і, ж.

рабаці́ніцца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ніцца; незак.

Пакрывацца рабізной, быць рабым ад чаго-н.; мільгацець рознымі колерамі.

Ад ветру рабацінілася рака.

рабаці́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж. (разм.).

Вяснушка.

Нос у рабацінках.

рабаці́нне, -я, н.

1. Вяснушкі або ямкі на скуры пасля воспы (разм.).

На носе многа рабаціння.

2. Рабізна на паверхні вады.

Ад лёгкага ветру па вадзе пайшло р.

рабаці́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ці́ць; незак.

1. што. Пакрываць рабаціннем (у 2 знач.), рабізной (у 1 знач.).

Ветрык злёгку рабаціў лужыны.

2. Выклікаць адчуванне рабізны, стракатасці ў вачах.

Аж р. у вачах.

рабаця́га, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -ця́зе, Т-ай (-аю), ж., мн. -і, -ця́г (разм.).

1. Старанны, шчыры працаўнік.

2. Рабочы чалавек.

рабаця́шчы, -ая, -ае (разм.).

Які любіць працу, многа і добра працуе; старанны.

Р. сын.

рабе́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -е́е; незак.

1. Станавіцца рабым, пакрывацца рабізной.

2. Віднецца, здавацца рабым ад чаго-н. рознакаляровага.