Verbum

одапі́сец, -пісца, мн. -пісцы, -пісцаў, м.

Аўтар, які піша оды.

о́дум, -у, м. (разм.).

Стан разважання, засяроджанасці, паглыблення ў сябе, у свае думкі.

Іншы раз яго агортваў о. пра здзейсненае.

ой і ой-ой-о́й, выкл.

1. Выражае спалох, здзіўленне, боль.

2. Узмацняе слова, да якога прымыкае адно або разам з займеннымі словамі «як», «які» (разм.).

Жылося ой як цяжка.

Нялёгка было, ой нялёгка.

о́каць, -аю, -аеш, -ае; незак.

Гаварыць, захоўваючы ў вымаўленні ненаціскное «о» пасля цвёрдых зычных: вода замест вада.

|| наз. о́канне, -я, н.

о́каючы, -ая, -ае.

У якім захоўваецца ў вымаўленні ненаціскное «о».

О. дыялект.

ом, -а, м.

Адзінка электрычнага супраціўлення.

|| прым. амі́чны, -ая, -ае.

омме́тр, -а, мн. -ы, -аў, м.

Прыбор для вымярэння супраціўлення ў омах.

|| прым. омметры́чны, -ая, -ае і омме́травы, -ая, -ае.

о́мнібус, -а, мн. -ы, -аў, м.

Даўнейшы шматмесны конны экіпаж на рысорах для перавозкі пасажыраў.

|| прым. о́мнібусны, -ая, -ае.

о́муль, -я, мн. -і, -яў, м.

Рыба з сямейства ласасёвых.

|| прым. амулёвы, -ая, -ае.

Амулёвая ікра.

о́нікс, -у, м.

Мінерал, разнавіднасць агату.

|| прым. о́ніксавы, -ая, -ае.