меле́на
(гр. melaina, ад melas, -anos = чорны)
чорны дзёгцепадобны кал як прымета крывацёку ў страўніку або стрававальным тракце.
ме́лес
(фр. mélasse)
кармавая патака, адходы цукровай вытворчасці.
меліёла
(н.-лац. meloila)
сумчаты грыб сям. меліёлавых, які развіваецца на лісці чарніц, брусніц, буякоў.
мелі́змы
(ад гр. melos = песня)
муз. невялікія адносна ўстойлівыя меладычныя ўпрыгожанні (групета, мардэнт, трэль, фаршлаг), разнавіднасць музычнай арнаментыкі.
мелілі́т
(ад гр. melinos = жаўтаваты + -літ)
пародаўтваральны мінерал, бясколерны або бледна-жоўты са шкляным бляскам.
меліні́т
(ад гр. melinos = жаўтаваты)
назва трынітрафенолу ў Расіі і Францыі ў канцы 19 — пач. 20 ст.; пікрынавая кіслата.
мелі́с
(ням. Melis, ад лац. mel, mellis = мёд)
сорт цукру-пяску, які атрымліваюць з белай патакі — пабочнага прадукту цукрарафінаднай вытворчасці.
мелі́са
(ад н.-лац. melisa, ад гр. melissa = пчала)
травяністая расліна сям. ясноткавых з зубчастым лісцем, што мае пах лімона, і дробнымі белымі або ружовымі кветкамі, пашыраная ў Міжземнамор’і і субтропіках Азіі; лекавая і меданосная, на Беларусі вырошчваецца як дэкаратыўная.
меліто́за
(ад гр. meli, -itos = мёд)
цукрыстае рэчыва, якое знаходзіцца ў некаторых раслінах, напр. у эўкаліпце, цукровых бураках.
ме́лія
(н.-лац. melia)
дрэвавая або кустовая расліна сям. меліевых з перыстым лісцем і дробнымі кветкамі ў мяцёлках, пашыраная ў тропіках і субтропіках; лісце і карані выкарыстоўваюцца ў медыцыне.