узлава́цца áufgebracht sein; wütend [böse] wérden; sich ärgern (моцна)
узлава́ць in Wut bríngen*; wütend [zórnig] máchen, böse máchen; ärgern vt, verärgern vt; erzürnen vt, in Zorn [Hárnisch] bríngen*
узлажы́ць разм. гл. ускласці
узла́зіць, узле́зці
1. (наверх) hináufklettern vi (s) (у напрамку ад таго, хто гаворыць); heráufklettern vi (s) (у напрамку да таго, хто гаворыць); erklímmen* vt;
2. разм. (апранацца –ўлазіць, налазіць):
чараві́к не ўзла́зіць der Schuh lässt sich nicht ánziehen* [passt nicht]
узлама́ць
1. áufbrechen* vt, erbréchen* vt;
узлама́ць дзве́ры [замо́к, ша́фу] die Tür [das Schloss, den Schrank] áufbrechen*;
узлама́ць падло́гу die Díele áufreißen*;
2. вайск. dúrchbrechen* vt
узле́гчы sich mit dem gánzen Gewícht légen (на што-н. auf A); sich stützen (на каго-н., што-н. auf A)
узле́сак м., узле́ссе н. Wáldrand m -(e)s, -ränder, Wáldsaum m -(e)s, -säume
узлёт м.
1. Áuffliegen n -s (птушак); ав. Start m -(e)s, -s;
вертыка́льны ўзлёт Sénkrechtstart m;
узлёт з вады́ Ábwassern n -s;
2. перан. Áufschwung m -(e)s, -schwünge
узло́бак м. (самы высокі пункт узвышша) der höchste Punkt éines Lándrückens
узло́м м. Éinbruch m -(e)s, -brüche;
крадзе́ж з узло́мам юрыд. Éinbruchdiebstahl m -(e)s, -stähle;
узло́м дзвярэ́й das Áufbrechen éiner Tür