Verbum

не часц.

1. nicht; kein (перад наз.);

я не пайду́ дамо́ў ich géhe nicht nach Háuse;

гэ́та зусі́м не ціка́вая кні́га das ist kein interessántes Buch;

зусі́м не durcháus nicht; gar nicht; kéineswégs;

ён, а не ты nicht er, sóndern du;

не то́лькі…, але́ і… nicht nur…, sóndern auch…;

не бяда́ nicht so schlimm; macht [tut] nichts; kein Únglück;

2. у спалучэнні з дзеепрыслоўем перадаецца інфінітывам з óhne zu;

не ка́жучы ні сло́ва óhne ein Wort (zu ságen);

3. двайное адмоўе – сцвярджальнае значэнне я не мог не заўва́жыць ich kónnte nicht umhín zu bemérken, ich músste bemérken;

не́льга не пагадзі́цца man muss éinwilligen [zúgeben*];

4. (у самастойным значэнні) nein;

не, я там не быў nein, ich war dort nicht;

не і яшчэ раз не! Nein und ábermals nein!;

дык не ж! áber nein!; nicht doch!

неабавязко́вы nicht únbedingt [nótwendig]; únverbindlich; nicht obligatórisch

неабарача́льны

1. спец. nicht úmkehrbar, írreversibel [-vɛr-];

2. (аб валюце) nicht konvertíerbar [-vɛr-];

3. (непаўторны) únwiederbrínglich

неабаро́нены schútzlos, úngeschützt

неаба́члівы únbedacht(sam); únvorsichtig

неабве́ржнасць ж. Únbestreitbarkeit f -

неабве́ржны únbestreitbar, únangreifbar, unanfléchtbar; únwiderleglich; únumstößlich

неабгрунтава́насць ж. Háltlosigkeit f -

неабгрунтава́ны únbegründet; háltlos; úngerechtfertig

неабду́мана прысл., неабду́маны únbedacht, únüberlegt