Verbum

анлайнавы слоўнік

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

Аўтарскі слоўнік — у ім словы і тлумачэнні пададзены паводле асабістых поглядаў укладальнікаў. Магчымыя няправільныя націскі, а таксама іншыя памылкі і недакладнасці.

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я 1 2 -«

а б в г д е ж з й к л м н о п р с т ў ф х ц ч ш э !

а б в г д ж з к л м н о п р с т у ф х ц ч ш ы э ’

адве́сці

1. (даставіць каго-н куды-н.) bríngen* vt;

2. перан. (адхіліць) áblehnen vt, zurückweisen* vt;

3. (выдзеліць для якой-н мэты) zúweisen* vt, ánweisen* vt

адве́чны dáuernd, ímmerwährend, éwig

адвёртка ж. тэх. Schráubenzieher m -s, -

адві́льваць, адвільну́ць разм. sich (herúm)drücken (ад чаго-н. um A); sich drücken (vor D); Áusflüchte súchen, Áusreden háben;

адві́льваць ад пра́цы sich vor der Árbeit drücken

адві́слы herúnterhängend, herábhängend; schlaff

адві́снуць herúnterhängen* vi, herábhängen* vi

адвіта́нне н. Ábschied m -(e)s, -e, Ábschiednehmen n -s

адвіта́цца Ábschied néhmen*, sich verábschieden (з кім-н. von D)

адво́д м.

1. (чаго-н у другое месца) Ábführung f -, Ábleitung (вады і г. д.), Wégführen n -;

2. тэх. Zwéigrohr n -(e)s, -e; Zwéiglini¦e f -, -n;

3. юрыд. Zurückweisung f -, -en; Áblehnung f -, -en;

◊

дзе́ля адво́ду вачэ́й разм. zur Täuschung, zum Schein, zur Írreführung

адво́дзіць гл. адвесці