Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а г е ё ж і о у ы ь э ю я

б д к л м н с т ф ц э

люлька¹, ✂, ж.

Прылада для курэння, якая складаецца з цыбука і коўшыка для тытуню.

Пыхкаць люлькай.

|| памянш. люлечка, ✂.

|| прым. люлечны, ✂.

люлька², ✂, ж.

Тое, што і калыска (у 1 знач.).
Вісячы памост з бартамі для падымання на вышыню рабочых, будаўнічых матэрыялаў, інструментаў для работы на вышыні.
Частка лафета (спец.).

|| прым. люлечны, ✂.

Л. транспарцёр.

люляць, ✂; незак.

Рытмічна гойдаць з боку ў бок ці зверху ўніз; калыхаць.

Л. дзіця.

|| наз. люлянне, ✂.