Verbum

дратаваны, ✂ (разм.).

Звіты з трох тонкіх тугіх вяровачак (пра пугу).

• Дратаваная пуга.

дратаваць, ✂; незак. (разм.).

1. Таптаць, вытоптваць нагамі.

   • Д. пасевы.

2. Пра каня: раніць нагу падковай другой нагі.

|| зак. здратаваць, ✂.

дратва, ✂, ж.

Тоўстая насмоленая або навошчаная нітка для шыцця абутку, конскай вупражы і пад.

|| прым. дратвенны, ✂.

драўніна, ✂, ж.

1. Цвёрдая частка дрэва або кустовых раслін, што знаходзіцца пад карой.

2. зб. Бярвенне і іншыя лесаматэрыялы.

   • Нарыхтоўка драўніны.

|| прым. драўнінны, ✂ і драўняны, ✂.

драўняны, ✂.

1. гл. драўніна і дрэва.

2. Які здабываецца з драўніны.

   • Д. спірт.

драфа, ✂, ж.

Буйная стэпавая птушка з доўгай шыяй і моцнымі нагамі.

• Сямейства дроф.

|| прым. драфіны, ✂.

драхлець, ✂; незак.

Станавіцца драхлым.

|| зак. адрахлець, ✂ і здрахлець, ✂.

|| наз. драхленне, ✂.

драхлы, ✂.

1. Слабы, нядужы ад старасці.

   • Д. стары.

2. Які стаў трухлявым ад часу, ператварыўся ў пацяруху (аб прадметах).

   • Д. пень.

|| наз. драхласць, ✂.

драхма, ✂, ж.

1. Сярэбраная манета ў старажытнай Грэцыі, а таксама грашовая адзінка ў сучаснай Грэцыі.

2. Адзінка аптэкарскай вагі (роўная 3,73 г), што існавала да ўвядзення метрычнай сістэмы мер.

драціна, ✂, ж. (разм.).

Кавалак дроту.

• Прабіў нагу на драціну.