Verbum

празаізм, ✂, м. (кніжн.).

Празаічны, уласцівы прозе выраз у паэтычнай мове.

празаік, ✂, м.

Пісьменнік, які піша прозай.

празаічны, ✂.

1. гл. проза.

2. Будзённы, абмежаваны дробнымі жыццёвымі інтарэсамі.

   • Празаічныя турботы.

|| наз. празаічнасць, ✂.

празваніць, ✂; зак.

1. Прагучаць (пра звон).

   • Празваніў званок.

2. што і з інф. Апавясціць звонам пра што-н. (разм.).

   • Празванілі антракт.

3. Правесці які-н. час звонячы.

◊

• Празваніў паўгадзіны — ніхто не адказвае.

празванне, ✂, н.

Тое, што і мянушка.

• Жартоўнае п.

празваць, ✂; зак.

Даць мянушку.

• Яго празвалі ліштвай.

|| незак. празываць, ✂.

празектар, ✂, м. (спец.).

Спецыяліст у клініцы, бальніцы, які займаецца анатаміраваннем трупаў.

|| прым. празектарскі, ✂.

празектарская, ✂, ж.

Памяшканне ў бальніцы, дзе анатаміруюць трупы.

празмерны, ✂.

Занадта вялікі, які перавышае ўсякую меру.

• Празмерная цікаўнасць.
• Празмерна (прысл.) гаваркая.

|| наз. празмернасць, ✂.

празорлівец, ✂, м. (кніжн.).

Празорлівы чалавек.

|| ж. празорлівіца, ✂.