Verbum

правізар, ✂, м.

Аптэчны работнік, фармацэўт вышэйшай кваліфікацыі.

|| прым. правізарскі, ✂.

правізія, ✂, ж.

Прадукты харчавання.

|| прым. правізійны, ✂.

правізорны, ✂ (кніжн.).

Папярэдні або часовы.

• Правізорная ацэнка.

правіла, ✂, н.

1. Палажэнне, якое выражае заканамернасць, пастаянныя суадносіны якіх-н. з’яў.

   • Граматычныя правілы.
   • Па ўсіх правілах (так, як трэба; разм.).

2. звычайна мн. Пастанова, палажэнне, якія абавязваюць захоўваць пэўны парадак пры выкананні чаго-н.

   • Правілы вулічнага руху.
   • Правілы ўнутранага распарадку.

3. Склад думак, норма паводзін, прывычка.

   • Чалавек строгіх правіл.
   • Узяць сабе што-н. за п.

◊

• Як правіла — звычайна, найчасцей.

правільны, ✂.

1. Які не адступае ад правіл, норм, прапорцый.

   • Правільнае напісанне.
   • Правільныя рысы твару.

2. Заканамерны, рэгулярны.

   • Правільная змена пор года.

3. Які адпавядае сапраўднасці, такі, як патрэбна.

   • П. адказ.
   • Правільнае разуменне сучаснага становішча.

4. Пра многавугольнік: які мае роўныя вуглы і стораны; пра мнагаграннік: які мае грані — аднолькавыя правільныя многавугольнікі і роўныя мнагагранныя вуглы пры вяршынях.

|| наз. правільнасць, ✂.

правінаваціцца, ✂; зак.

Тое, што і правініцца.

правініцца, ✂; зак.

Учыніць якую-н. правіннасць, стаць вінаватым.

• П. перад бацькамі.

правіннасць, ✂, ж.

Дрэнны ўчынак, віна.

• Не дараваць нават маленькай правіннасці.

правінцыя, ✂, ж.

1. У некаторых дзяржавах: вобласць, адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка.

2. Мясцовасць, тэрыторыя краіны, аддаленая ад буйных цэнтраў.

   • Глухая п.

|| прым. правінцыяльны, ✂.

правінцыял, ✂, м.

1. Жыхар правінцыі (у 2 знач.; уст.).

2. перан. Чалавек з адсталымі, абмежаванымі поглядамі.

|| ж. правінцыялка, ✂.