Verbum

зманлівы, ✂.

1. Які тоіць у сабе зман, здольны паслужыць асновай няправільнага меркавання аб кім-, чым-н.

   • Зманлівая цішыня.

2. Які вабіць, чаруе.

   • Зманлівая далеч.

|| наз. зманлівасць, ✂.

змаргнуць, ✂ і зміргнуць, ✂; зак. аднакр.

Маргнуць, міргнуць. Напружана сачыць за кім-н., баючыся з. вокам.

• Так глядзіць — не зміргне.

змардаваны, ✂ (разм.).

Змучаны, знясілены.

• З. чалавек.
• З. выгляд.

|| наз. змардаванасць, ✂.

змарнелы, ✂.

1. Змучаны, схуднелы.

   • З. чалавек.
   • З. выгляд.

2. Зачахлы, завялы (пра расліны).

   • Змарнелая агародніна.

|| наз. змарнеласць, ✂.

змарозіць, ✂; зак.

Пашкодзіць (частку цела) марозам.

• З. пальцы.

змарыцца, ✂; зак.

Адчуць знямогу, стомленасць.

• Змарыўся за дзень.

змарыць, ✂; зак.

1. Давесці да стану знямогі, стомленасці, стаміць.

   • Далёкая дарога змарыла нас.

2. Адолець (пра сон).

   • Змарыў сон.

|| незак. зморваць, ✂.

|| звар. змарыцца, ✂.

|| незак. зморвацца, ✂.

зматацца, ✂; зак.

1. Звіцца ў клубок, маток пры намотванні.

   • Ніткі добра зматаліся.

2. Спешна пакінуць якое -н. месца (разм.).

   • Яны ўжо зматаліся адгэтуль.

|| незак. змотвацца, ✂.

зматаць, ✂; зак.

Матаючы, сабраць, наматаць.

• З. пражу.
• З. вуды (таксама перан. спешна пакінуць якое-н. месца; разм.).

|| незак. змотваць, ✂.

|| наз. змотванне, ✂ і змотка, ✂.

змаўчаць, ✂ і змоўчаць, ✂; зак.

1. Прамаўчаць у адказ на што-н., не пярэчыць.

   • Яна пакрыўдзілася, але змаўчала.

2. пра што, аб чым. Наўмысля не сказаць.

   • З. пра хваробу.

|| незак. змоўчваць, ✂.