Verbum

траскун, ✂, м.

1. Жук сямейства лістаедаў, які ўтварае трэск, тручыся краямі брушка аб надкрыллі.

2. Моцны мароз (разм.).

траскучы, ✂.

1. Які ўтварае трэск (у 1 і 2 знач.).

2. перан. Пусты, беззмястоўны, разлічаны на знешні эфект (аб размове, словах).

◊

• Траскучы мароз (разм.) — вельмі моцны мароз.

|| наз. траскучасць, ✂.

траста, ✂, ж. (спец.).

Сцёблы льну, канапель, якія вылежаліся або вымаклі.

трасуха, ✂, ж.

1. Беларускі народны танец.

   • Полька-т.

2. Ліхаманка (абл.).

трасучка, ✂, ж. (разм.).

Ліхаманка, дрыжыкі ад хвалявання.

трасучы, ✂.

Які моцна трасе, трасецца.

• Т. вагон.

|| наз. трасучасць, ✂.

трасца, ✂, ж. (разм.).

1. Ліхаманка, малярыя.

2. перан. Ужыв. з адмоўным адценнем пры абазначэнні чаго-н. няпэўнага, невядомага і пад.

   • Якой трасцы яму трэба?

3. Ужыв. як лаянкавае слова. Нічога ты там не знойдзеш.

   • Трасца!

◊

• Трасца ў бок каму (разм. груб.) — пра пажаданне каму-н. чаго-н. дрэннага.

• Адна трасца (разм. незадав.) — усё роўна, без розніцы.

трасцільшчык, ✂, м.

Рабочы, які займаецца трашчэннем пражы.

|| ж. трасцільшчыца, ✂.

трасціна, ✂, ж.

Тонкая пласцінка ў бёрдзе.

трасціць, ✂; незак. (спец.).

Злучаць, скручваць разам дзве або некалькі нітак.

|| зак. страсціць, ✂.

|| наз. трашчэнне, ✂.