дзяці́нства, -а, н.
1. Дзіцячая пара; дзіцячыя гады.
Шчаслівае д.
Яго д. прайшло ў вёсцы.
2. Па-дзіцячаму легкадумныя паводзіны, учынкі.
Яму не маглі дараваць гэтага д.
дзяці́ны, -ая, -ае (разм.).
1. Дзіцячы, уласцівы дзецям.
Д. крык.
2. Несур’ёзны, легкадумны.
Дзяціныя разважанні.
Дзяціныя выбрыкі.
дзяцю́к, дзецюка́, мн. дзецюкі́, дзецюко́ў, м. (разм.).
Юнак, дарослы хлопец; яшчэ нежанаты малады чалавек.
Стаяў плячысты д. з гармонікам.
дзячо́к, -чка́, мн. -чкі́ і -чко́ў, м.
Тое, што і дзяк.
дзячы́ха, -і, ДМ -чы́се, мн. -і, -чы́х, ж. (разм.).
Жонка дзяка.
для, прыназ. з Р.
1. Выражае аб’ектныя адносіны:
а) ужыв. пры абазначэнні асобы ці прадмета, у адносінах да якіх мае значэнне тая ці іншая з’ява, падзея і пад.
Для яго гэта лёгкая справа.
Для свайго часу гэта было дасягненнем;
б) ужыв. пры абазначэнні неадпаведнасці, несуразмернасці якой-н. з’явы, падзеі.
Ён занадта вопытны для сваіх гадоў.
Вельмі непрыдатнае адзенне для хатняй работы;
в) ужыв. пры абазначэнні асобы ці прадмета, якім што-н. робіцца, прызначаецца.
Жыць для дачкі.
2. Выражае мэтавыя адносіны, указвае на прызначэнне або мэту чаго-н.
Падручнікі для дзяцей.
Вядро для вады.
Усё для перамогі.
днець, дне́е; безас., незак.
Займацца на дзень; світаць.
На дварэ днела.
днём, прысл.
У дзённы час, удзень.
Д. ішла падрыхтоўка да спектакля.
◊
Днём з агнём (не знайсці) (разм.) — пра што-н. далёка закінутае, схаванае.
днёўка, -і, ДМ -ёўцы, мн. -і, -ёвак, ж.
Адпачынак днём пасля начнога пераходу.
Спыніцца на днёўку.