хваста́ць, хвашчу́, хво́шчаш, хво́шча; хвашчы́; хваста́ны; незак.
1. каго-што і па чым. Біць чым-н. гнуткім; сцябаць.
Х. дубцом.
2. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.), каго-што, па чым і без дап. 3 сілай біць, сячы (пра вецер, снег, дождж і пад.).
Дождж хвошча па твары.
|| зак. вы́хвастаць, -вашчу, -вашчаш, -вашча; -вашчы; -вастаны (да 1 знач.; разм.).
|| аднакр. хвастану́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́; хво́снуць, -ну, -неш, -не; -ні і хвасяну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, хвасеняце́, -ну́ць; -ні́ (разм.).
|| звар. хваста́цца, хвашчу́ся, хво́шчашся, хво́шчацца; хвашчы́ся (да 1 знач.).
|| наз. хваста́нне, -я, н.
хвасце́ц, -стца́, мн. -стцы́, -стцо́ў, м.
Ніжняя частка пазваночніка чалавека.
|| прым. хвастцо́вы, -ая, -ае.
Х. пазванок.
хват, -а, М хва́це, мн. -ы, -аў, м. (разм.).
Бойкі, спрытны чалавек.
хвата́льны, -ая, -ае (разм.).
Тое, што і хапальны.
Х. рух.
хвата́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незак. (разм.).
Тое, што і хапацца.
|| зак. хваці́цца, хвачу́ся, хва́цішся, хва́ціцца.
хвата́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак., каго-што (разм.).
Тое, што і хапа́ць (у 1—4 знач.).
|| аднакр. хватану́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́.
|| зак. хваці́ць, хвачу́, хва́ціш, хва́ціць.
|| наз. хвата́нне, -я, н.
хва́тка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж.
1. Спосаб, прыём, якім хапаюць, схопліваюць што-н.
2. перан. Аб спрыце і хуткасці ў рабоце, дзеянні.
Учэпістая х.
хва́ткі, -ая, -ае (разм.).
1. Які спрытна, учэпіста хапае што-н.
Хваткія рукі.
2. перан. Спрытны, кемлівы.
Х. хлопец.
|| наз. хва́ткасць, -і, ж.
хва́цкі, -ая, -ае.
1. Удалы, спрытны.
Х. хлопец.
2. Вельмі добры, прыдатны для выкарыстання (разм.).
Х. ножык.
|| наз. хва́цкасць, -і, ж.
хвілі́на, -ы, мн. -ы, -лі́н, ж.
1. Мера часу, роўная 1/60 гадзіны ці 60 секундам.
Чакаем дваццаць хвілін.
2. Кароткі прамежак часу, імгненне.
Зайдзі на хвіліну, ёсць справа.
Хвілінай веку не надточыш (прыказка).
|| памянш.-ласк. хвілі́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
|| прым. хвілі́нны, -ая, -ае.