Verbum

усмалі́ць², -малю́, -ма́ліш, -ма́ліць; -ма́лены; зак., чым і без дап. (разм.).

Моцна ўдарыць.

У. пугай.

Замоўкні, бо зараз усмалю!

усме́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж.

Міміка твару, губ, вачэй, якая паказвае схільнасць да смеху, выражае радасць, задаволенасць і пад.

Чыстая ў.

Вясёлая ў.

Хітрая ў.

|| памянш. усме́шачка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

усме́шлівы, -ая, -ае.

З усмешкай на твары, які часта ўсміхаецца.

|| наз. усме́шлівасць, -і, ж.

усміха́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незак.

Усмешкай выражаць якія-н. пачуцці.

Жыццярадасна ў.

|| зак. усміхну́цца, -ну́ся, -не́шся, -не́цца; -нёмся, -няце́ся, -ну́цца; -ні́ся.

усмо́ктвацца гл. усмактацца.

усмо́ктваць гл. усмактаць.

усмя́глы, -ая, -ае.

Тое, што і усмаглы.

усмя́гнуць, -ну, -неш, -не; усмя́г, -гла; -ні́; зак.

Тое, што і усмагнуць.

усо́біца, -ы, мн. -ы, -біц, ж.

Міжусобная варожасць.

Княжацкія ўсобіцы.

усо́ўвацца гл. усунуцца.