суджэ́нне, -я,
1. У логіцы: форма мыслення, якая ўяўляе сабой спалучэнне паняццяў, з якіх адно (суб’ект) вызначаецца праз другое (прэдыкат).
2. Меркаванне, заключэнне аб чым
суджэ́нне, -я,
1. У логіцы: форма мыслення, якая ўяўляе сабой спалучэнне паняццяў, з якіх адно (суб’ект) вызначаецца праз другое (прэдыкат).
2. Меркаванне, заключэнне аб чым
судзе́йскі
судзе́йства, -а,
У спартыўных гульнях, спаборніцтвах: выкананне абавязкаў суддзі (у 3
судзе́йстваваць, -твую, -твуеш, -твуе; -твуй;
Выконваць абавязкі суддзі (у 3
судзі́лішча, -а,
1. (
2.
судзі́масць, -і,
Вынесены каму
судзі́цца, суджу́ся, су́дзішся, су́дзіцца;
Мець з кім
судзі́ць, суджу́, су́дзіш, су́дзіць; су́джаны;
1. аб кім-чым, пра каго-што, па кім-чым і без
2. каго-што. Разглядаць чыю
3. каго-што, пра каго-што. Ацэньваць каго-, што
4. каго-што і без
5. (таксама
6. судзі́(це) (звычайна са словамі «сам», «самі»),
судкі́, -о́ў.
Прыстасаванне для пераноскі ежы ў выглядзе некалькіх каструль, пастаўленых адна на адну і змацаваных агульнай ручкай.
||
су́дна¹, -а,
Плавальнае збудаванне, прызначанае для транспартных, тэхнічных, навуковых і ваенных мэт.
||