Verbum

раско́пванне гл. раскапаць.

раско́пваць гл. раскапаць.

раско́пка, -і, ДМ -пцы, мн. -і, -пак. ж.

1. гл. раскапаць.

2. мн. Работы па выяўленні чаго-н. схаванага ў зямлі, звычайна прадметаў старажытнасці, а таксама месца, дзе праводзяцца падобныя работы.

Археалагічныя раскопкі.

|| прым. раско́пачны, -ая, -ае.

раско́рмліваць гл. раскарміць.

раско́с, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

Распорка, якая ставіцца пад касым вуглом да гарызантальных або вертыкальных частак канструкцыі.

|| прым. раско́сны, -ая, -ае.

раско́сы, -ая, -ае.

1. Які мае касы разрэз (пра вочы).

2. 3 касавокасцю, пры якой зрэнкі скіраваны ў бок ад носа.

|| наз. раско́сасць, -і, ж.

раско́ўванне гл. раскаваць.

раско́ўвацца гл. раскавацца.

раско́ўваць гл. раскаваць.

раско́ўзаць, -аю, -аеш, -ае; -аны: зак., што (разм.).

1. Яздой або катаннем зрабіць слізкім, коўзкім.

Р. сцежку.

2. Размяць, раскідаць, размазаць (нагамі, целам).

Р. абцасамі зямлю.

Р. сцірту саломы.

|| незак. раско́ўзваць, -аю, -аеш, -ае.