Verbum

разнамо́ўны, -ая, -ае.

1. Які складаецца з людзей, якія гавораць на розных мовах.

Разнамоўнае насельніцтва.

2. Які змяшчае словы розных моў.

Р. слоўнік.

|| наз. разнамо́ўе, -я, н.

разнамы́снасць, -і, ж.

Нязгода ў думках, разыходжанне ў перакананнях.

разнапо́лы, -ая, -ае.

1. толькі мн. Рознага полу, неаднолькавыя па поле.

Разнаполыя дзеці.

2. Які мае раздзельнаполыя кветкі (спец.).

|| наз. разнапо́ласць, -і, ж.

разнара́дка, -і, ДМ -дцы, мн. -і, -дак, ж.

1. Размеркаванне каго-, чаго-н. у планавым парадку; распараджэнне аб такім размеркаванні.

Р. на атрыманне будаўнічых матэрыялаў.

2. Пісьмовае распараджэнне аб парадку выканання якіх-н. работ або размеркаванні рабочых па рабочых месцах.

разнаро́дны, -ая, -ае.

3 неаднолькавымі, рознымі прыкметамі, уласцівасцямі.

Разнародныя рэчывы.

|| наз. разнаро́днасць, -і, ж.

разнасі́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -но́сіцца; зак.

Стаць прастарнейшым пасля носкі.

Боты разнасіліся.

|| незак. разно́швацца, -аецца.

разнасі́ць, -нашу́, -но́сіш, -но́сіць; -но́шаны; зак., што.

Носячы, зрабіць прастарнейшым.

Р. туфлі.

|| незак. разно́шваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. разно́шванне, -я, н.

разнаста́йны, -ая, -ае.

Неаднолькавы з іншым (іншымі) па якіх-н. прыкметах.

Разнастайныя людзі.

Разнастайныя ўражанні.

|| наз. разнаста́йнасць, -і, ж.

разнатра́ўе, -я, н.

1. Розныя травы, якія растуць разам.

2. Група кармавых травяністых раслін (акрамя злакавых, бабовых і асаковых; спец.).

|| прым. разнатра́ўны, -ая, -ае.

разначы́нец, -нца, мн. -нцы, -нцаў, м.

У Расіі ў 19 ст: прагрэсіўна настроены інтэлігент недваранскага паходжання.

|| прым. разначы́нны, -ая, -ае і разначы́нскі, -ая, -ае.