Verbum

паклапата́ць гл. клапатаць.

паклапаці́цца гл. клапаціцца.

пакла́сці гл. класці.

пакла́сціся гл. класціся.

паклёп, -у, мн. -ы, -аў, м.

Ілжывае абвінавачанне.

Узвесці п. на каго-н.

паклёпнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто паклёпнічае на каго-, што-н.

|| ж. паклёпніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

паклёпніцкі, -ая, -ае.

Які мае адносіны да паклёпу, які змяшчае паклёп.

Паклёпніцкія прыёмы.

Паклёпніцкая заява.

паклёпнічаць, -аю, -аеш, -ае; незак., на каго-што.

Распаўсюджваць пра каго-, што-н. заведама лжывыя чуткі.

|| зак. напаклёпнічаць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. паклёпніцтва, -а, н.

паклі́каць гл. клікаць.

пакло́н, -у, мн. -ы, -аў, м.

1. Нахіленне галавы або верхняй часткі тулава ў знак прывітання, удзячнасці, пакорнасці і пад.

Нізкі п.

Зямны п. (да зямлі). Адбіваць паклоны (кланяцца). Біць паклоны (кланяцца ў час малітвы).

2. перан. Пажаданне дабра, шчасця, прывітанне.

Паслаць, перадаць п. каму-н.

◊

Ісці з паклонам да каго (разм.) — звяртацца з просьбай аб дапамозе, садзейнічанні да каго-н.