Verbum

ко́лер, -у, мн. -ы, -аў, м.

1. Светлавы тон чаго-н.; афарбоўка.

Блакітны к.

Сукенка колеру марской хвалі.

2. У жывапісе: адценне фарбы, густата, ступень яе яркасці.

|| прым. ко́лерны, -ая, -ае.

колера...

Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які мае адносіны да колеру, напр.: колераадчуванне, колеракарэктар, колерамузыка, колераспалучэнне, колераўзнаўленне, колерафатаграфія.

ко́леравы, -ая, -ае.

Звязаны з успрыняццем колеру.

Колеравыя ўражанні.

○

Колеравая слепата — тое, што і дальтанізм.

колераму́зыка, -і, ДМ -зыцы, ж.

Спалучэнне музыкі з колерасветлавымі эфектамі; святламузыка.

|| прым. колерамузы́чны, -ая, -ае.

ко́лі, нескл., м.

Шатландская аўчарка.

ко́лік гл. кол.

ко́лікі, -аў, адз. ко́ліка, -і, ДМ -ліцы, ж.

Востры, рэзкі боль у жываце, у баку.

ко́лісь, прысл. (разм.).

Калісьці, некалі ў мінулым.

К. і мы былі маладыя.

ко́лішні, -яя, -яе.

Які быў, меў месца ў мінулым.

Колішнія сустрэчы з аднакласнікамі.

ко́лка гл. калоць².