калю́чы, -ая, -ае.
1. Які мае калючкі, з калючкамі.
К. дрот.
Калючая ружа.
2. Які колецца, робіць уколы.
Калючая барада.
К. ржэўнік.
3. перан. Са злой насмешкай, нядобры.
Калючае слова.
К. позірк.
4. перан. Які непрыхільна, недаверліва ставіцца да ўсяго; нелюдзімы, злосны (пра чалавека).
|| наз. калю́часць, -і, ж.
каля́, прыназ. з Р.
1. Ужыв. для абазначэння асобы, прадмета, месца, паблізу або вакол якіх адбываецца што-н., размяшчаецца хто-, што-н.
Дрэва расце к. акна.
Турысты паселі к. вогнішча.
2. Ужыв. пры абазначэнні аб’екта, у дачыненні да якога адбываецца дзеянне, на які накіравана дзеянне.
К. кветак вельмі многа працы.
3. Ужыв. пры абазначэнні прыблізнай велічыні, меры чаго-н., пры ўказанні на пэўную пару́, да якой падышоў ці падыходзіць час.
Хаце к. сарака гадоў.
У мяшку к. двух пудоў мукі.
Было к. поўначы.
каляву́шны, -ая, -ае.
Які знаходзіцца каля вуха.
Калявушная залоза.
каляда́, -ы́, ДМ -дзе́, ж.
Старадаўні (у 2 знач.) абрад хаджэння па хатах у калядныя вечары з віншаваннем, велічальнымі песнямі, а таксама песня, што спяваецца ў час гэтага абраду, і пачастункі, атрыманыя ад гаспадара за віншаванне і песні.
|| прым. каля́дны, -ая, -ае.
Калядная песня.
калядава́ць, -ду́ю, -ду́еш, -ду́е; -ду́й; незак.
Хадзіць па дварах у калядныя вечары, віншаваць гаспадароў, спяваючы калядныя песні.
|| наз. калядава́нне, -я, н.
каля́днік, -а, мн. -і, -аў, м.
Той, хто калядуе, ходзіць па калядзе.
У акно пастукалі каляднікі.
каля́дніца, -ы, мн. -ы, -ніц, ж. (разм.).
Калядная пара, калядная ноч.
калядо́ўшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Тое, што і каляднік.
Каля́ды, -ля́д і Ко́ляды, -ляд (з вялікай літары).
Народнае зімовае свята дахрысціянскага паходжання, звязанае з перыядам зімовага сонцастаяння (адзначаецца 25 снежня па старым стылі і ў наступныя дні да Вадохрышча).
Посная куцця на Каляды.
|| прым. каля́дны, -ая, -ае.
Калядныя вечары.
калязямны́, -а́я, -о́е (спец.).
Які знаходзіцца каля Зямлі, акружае Зямлю.
Калязямная атмасфера.