Verbum

зака́зчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто дае заказ (у 1 знач.).

|| ж. зака́зчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

|| прым. зака́зчыцкі, -ая, -ае.

заказыта́ць, -зычу́, -зы́чаш, -зы́ча; -зыта́ў, -та́ла; -зычы́; -зыта́ны; зак., каго.

Змучыць казытаннем.

зака́йвацца гл. закаяцца.

закаламу́ціцца гл. каламуціцца.

закаламу́ціць гл. каламуціць.

закалаці́цца, -лачу́ся, -ло́цішся, -ло́ціцца; зак.

Пачаць калаціцца.

Закалацілася ўсё ўнутры.

закалаці́ць¹, -лачу́, -ло́ціш, -ло́ціць; -ло́чаны; зак., што (разм.).

Прыгатаваць, падсыпаючы што-н. у вадкасць і размешваючы.

З. бражку.

|| незак. закало́чваць, -аю, -аеш, -ае.

закалаці́ць², -лачу́, -ло́ціш, -ло́ціць; зак.

Пачаць калаціць (у 1, 2, 5 і 6 знач.).

зака́лец, -льцу, м.

Сыры, недапечаны слой у хлебе каля ніжняй скарынкі.

◊

Мець закалец на каго (разм.) — затаіць злосць на каго-н.

закало́цца, -калю́ся, -ко́лешся, -ко́лецца; -калі́ся; зак.

Пракалоўшы сябе чым-н. вострым, пазбавіць жыцця.

З. кінжалам.

|| незак. зако́лвацца, -аюся, -аешся, -аецца.