Verbum

хару́нжы, хару́жы

(польск. chorąży)

1) сцяганосец у войску сярэдневяковай Польшчы;

2) асоба, якая кіравала арганізацыяй баярскага і шляхецкага апалчэння ў Вялікім княстве Літоўскім;

3) малодшы афіцэрскі чын у казацкім войску;

4) харунжы (адпавядае званню малодшага лейтэнанта) у сучаснай польскай арміі.

харч

(тат. charć, тур. harć, ад ар. harg)

1) тое, што спажываюць, чым жывяцца; прыпасы ежы;

2) корм для жывёлы;

3) перан. тое, што з’яўляецца крыніцай роздуму, разважанняў.

харчо́

(груз. charso)

каўказская страва з бараніны з вострымі прыправамі.

харыён

(гр. chorion = перапонка, абалонка)

1) знешняя абалонка зародкаў паўзуноў, птушак, млекакормячых, чалавека на пачатковых стадыях іх развіцця;

2) другасная абалонка яйцаклеткі беспазваночных і некаторых ніжэйшых пазваночных жывёл.

харызматы́чны

(ад гр. charisma = прызванне, божы дар)

выключна адораны, таленавіты.

харыспо́ра

(н.-лац. chorispora)

травяністая расліна сям. крыжакветных з зубчастым лісцем і ліловымі кветкамі ў гронках, пашыраная ў Еўропе, Зах. і Цэнтр. Азіі; на Беларусі расце каля дарог.

ха́рыус

(фін. haijus, ад нарв. harr)

рыба атрада ласосепадобных, якая пашырана ў рэках Еўропы.

-харыя, -хорыя

(гр. choreo = прасоўваюся)

другая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццям «пашырэнне», «распаўсюджанне».

харыя́мб

(гр. choriambos)

чатырохстопная вершаваная стапа, утвораная спалучэннем харэя і ямба.

харэагра́фія

(ад гр. choreia = танец + -графія)

1) мастацтва пастаноўкі танцаў і балетных спектакляў;

2) запіс танцавальных рухаў пры дапамозе сістэмы ўмоўных знакаў.