Úrteil n -(e)s, -e
1) меркава́нне, ду́мка;
sein ~ über j-n, etw. (A) fällen [ábgeben*] вы́казаць сваё меркава́нне нако́нт каго́-н., чаго́-н.;
sich (D) ein ~ über etw. (A) bílden скла́сці сабе́ ду́мку [меркава́нне] аб чым-н.
2) рашэ́нне
3) юрыд. прысу́д, прыгаво́р;
ein ~ (aus)spréchen* [fällen] вы́несці прыгаво́р [прысу́д];
óhne ~ und Recht без суда́
úrteilen vi (über A) меркава́ць, разважа́ць, выка́зваць сваю́ ду́мку (пра што-н.);
nach (D) zu ~ калі́ меркава́ць [разважа́ць] па (чым-н.)
úrteilsfähig a кампетэ́нтны
Úrteilskraft f - ро́зум, разумо́выя здо́льнасці
Úrteilsspruch m -(e)s, -sprüche прысу́д, рашэ́нне суда́
Úrteilsverkündung f -, -en абвяшчэ́нне, прысу́ду
Úrteilsvermögen n -s гл. Urteilskraft
Úrteilsvollstreckung f -, -en выкана́нне прысу́ду, прывядзе́нне прыгаво́ру ў выкана́нне
Úrtext m -(e)s, -e арыгіна́л, першапачатко́вы тэкст
Úrtier n -(e)s, e першабы́тная [выкапнёвая] жывёла