Spráchfertigkeit f -, -en дар сло́ва, красамо́ўства;
~ besítzen* 1) свабо́дна размаўля́ць на ро́зных мо́вах, до́бра ве́даць мо́вы; 2) вало́даць да́рам мо́вы
Spráchführer m -s, - размо́ўнік (якой-н. мовы)
Spráchgefühl n -(e)s, - чуццё мо́вы, мо́ўнае чуццё
spráchgewandt a красамо́ўны
Spráchkunde f - мовазна́ўства, лінгві́стыка
spráchkundig a які́ ве́дае мо́ву [мо́вы]
Spráchlehrer m -s, - выкла́дчык [наста́ўнік] мо́вы
spráchlich
1. a які́ даты́чыцца мо́вы
2. adv у адно́сінах [дачыне́нні] да мо́вы
spráchlos a бязмо́ўны, зняме́лы, аняме́лы;
ich bin éinfach ~ я не знахо́джу слоў
Spráchlosigkeit f - стра́та да́ру мо́вы