Verbum

zurückhalten*

1. vt

1) утры́мліваць, стры́мліваць

2) хава́ць; уто́йваць; не праяўля́ць, затаі́ць (пачуццё);

séine Méinung ~ устрыма́цца ад выка́звання сваёй ду́мкі

3) затры́мліваць;

den Átem ~ затрыма́ць дыха́нне

4) вайск. трыма́ць у резе́рве

2. vi (mit D) устрыма́цца (ад чаго-н.);

mit séinen Gefühlen ~ устрыма́цца ад праяўле́ння сваі́х пачу́ццяў

3. ~, sich

1) трыма́цца ў баку́

2) стры́млівацца, устры́млівацца (ад праяўлення пачуццяў, выказвання думак)

zurückhaltend a

1) стры́маны, сці́плы

2) маўклі́вы, негаваркі́

Zurückhaltung f -

1) стры́манасць, сці́пласць

2) маўклі́васць, замкнёнасць

3) бяздзе́йнасць, пасі́ўнасць

zurückholen vt (пайсці́ і) прыне́сці [прыве́сці] наза́д

zurǘckkämmen vt зачэ́сваць наза́д (валасы)

zurückkehren vi (s) вярта́цца

zurückkommen* vi (s)

1) вярта́цца, вярну́цца

2) разм. адстава́ць (з працай)

3) (auf A) зноў загавары́ць (аб кім-н., чым-н.); вярну́цца (да былой тэмы)

zurǘckkönnen* vi

1) мець магчы́масць вярну́цца

2) мець магчы́масць адмо́віцца (ад пачатага)

zurücklassen* vt пакіда́ць

zurücklaufen* vi (s)

1) бе́гчы наза́д

2) цячы́ наза́д