сык м. разм., сы́канне н.
1. Zíschen n -s, Gezísch(e) n -(e)s;
2. перан. (нездавальненне) Geréiztheit f -, Míssvergnügen n -s, Únzufriedenheit f -
сы́каць, сы́кнуць
1. (утвараць глухія гукі) zíschen vi;
2. разм. (злоснічаць) gehässig [bóshaft] sein; wüten vi;
3. разм. (гаварыць злосным голасам) mit geréizter Stímme sprechen*; schímpfen vi;
сы́каць на каго-н. j-m über den Mund fáhren*
Сыктыўка́р м. Syktywkár n -s