азагало́віць, ‑лоўлю, ‑ловіш, ‑ловіць; зак., што.
Даць назву, загаловак чаму‑н. Азагаловіць твор.
азагало́ўлены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад азагаловіць.
азагало́ўлівацца, ‑аецца; незак.
Зал. да азагалоўліваць.
азагало́ўліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да азагаловіць.
аза́дак, ‑дка, м.
Задняя частка тулава жывёлы. Конь падкінуў азадкам, скочыў і пабег спорным трухам, не спыняючыся, па цвёрдай дарозе. Мурашка. Руды наш стаў дабёр і гладак, Аж чуць цягае ўжо азадак, Не верыцца, што ёсць і косці, І закруціўся зграбна хвосцік. Крапіва. // Задняя частка тушы. // Разм. Частка цела чалавека ніжэй спіны.
азада́чанасць, ‑і, ж.
Уласцівасць і стан азадачанага.
азада́чаны 1, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад азадачыць 1.
2. у знач. прым. Які знаходзіцца ў замяшанні, разгубленасці, замінцы; збянтэжаны. Цяпер яны стаялі каля пісьмовага стала ўсе: натапыраны Барушка, азадачаны Васіль Пятровіч, абыякавы Понтус і ціхамірная Ала. Карпаў.
азада́чаны 2, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад азадачыць 2.
азада́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. азадачваць 2 — азадачыць 2.
азада́чваць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да азадачыць 1.
азада́чваць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да азадачыць 2.
азада́чыць 1, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго.
Паставіць каго‑н. у складанае становішча; прывесці ў замяшанне, разгубленась; збянтэжыць. Настрой у.. [Ваўчка] быў вясёлы, адказнае даручэнне райкома як быццам не толькі не азадачыла яго, а ўліло новую энергію. Хадкевіч.
азада́чыць 2, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго-што.
Тое, што і абзадачыць.