Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёікмноуыьэюя
клмнпрсцчш

цеча, ✂, ж.

  1. Пранікненне вадкасці цераз шчыліну, прабоіну.

  2. Дзірка, прабоіна, праз якую працякае вадкасць куды-н.

цечка, ✂, ж. (спец.).

Перыяд палавой актыўнасці ў самак млекакормячых.