Verbum

шчаміць, ✂; незак.

Сціскаць што-н. паміж чым-н.

• Перавясла шчэміць руку.

шчаніцца, ✂; незак.

Раджаць (пра сабаку, ваўчыцу, лісу і некаторых іншых жывёл).

|| зак. ашчаніцца, ✂.

|| наз. шчаненне, ✂.

шчанюк, ✂, м.

1. Тое, што і шчаня.

2. перан. Пра маладога, неспрактыкаванага чалавека і як лаянка (разм.).

   • Як ты размаўляеш са старэйшымі, ш.!

шчаня, ✂ і шчанё, ✂, н.

Дзіцяня сабакі, а таксама ваўчыцы, лісы і пад., а таксама (разм. груб.) пра дзіця.

|| прым. шчанячы, ✂.

шчапаць, ✂; незак.

Адколваць тонкімі слаямі (дрэва).

• Ш. лучыну.

|| наз. шчапанне, ✂.

|| прым. шчапальны, ✂.

шчарбаты, ✂.

Са шчарбінамі, шчарбінай.

• Ш. комін.
• Ш. рот.
• Шчарбатае дзіця.
• Шчарбатая праўда (перан. няпоўная, аднабаковая).

|| наз. шчарбатасць, ✂.

шчарбіна, ✂, ж.

1. Пустата паміж зубамі на месцы адсутнага зуба.

2. Зазубрына, няроўнасць у выглядзе маленькай ямкі.

|| памянш. шчарбінка, ✂.

шчарбіць, ✂; незак.

Рабіць шчарбіны на чым-н.

• Ш. нож.

|| наз. шчарбленне, ✂.

шчаслівец, ✂ і шчасліўчык, ✂, м.

Шчаслівы чалавек, той, каму шанцуе.

|| ж. шчасліўка, ✂.

шчаслівы, ✂.

1. Поўны шчасця, якому спрыяе шчасце, удача, поспех, які выражае шчасце.

   • Шчаслівае дзяцінства.
   • Шчаслівая ўсмешка.
   • Ш. ігрок (якому шанцуе ў гульні).

2. Які прыносіць шчасце, удачу.

   • Ш. білет.
   • У яго шчаслівая рука (гаворыцца пра чалавека, чые дзеянні, пачынанні прыносяць удачу).

3. Добры, удалы.

   • Шчаслівай дарогі! (развітальнае пажаданне таму, хто ад’язджае).
   • Шчаслівая ідэя.
   • Шчасліва (прысл.) пазбавіцца ад чаго-н. (удачна вызваліцца ад чаго-н, непрыемнага).