Verbum

пісьманосец, ✂, м.

Тое, што і паштальён.

|| ж. пісьманоска, ✂.

пісьменнасць, ✂, ж.

1. Сукупнасць моўных і графічных сродкаў пісьмовых зносін.

   • П. народаў Поўначы.

2. Сукупнасць пісьмовых помнікаў якой-н. гістарычнай эпохі пэўнага народа.

   • Старабеларуская п.

пісьменнік, ✂, м.

Чалавек, які займаецца літаратурнай працай, піша мастацкія літаратурныя творы.

|| ж. пісьменніца, ✂.

|| прым. пісьменніцкі, ✂.

пісьменны, ✂.

1. Які ўмее чытаць і пісаць, а таксама які ўмее пісаць граматычна правільна.

   • П. чалавек.

2. Які мае неабходныя веды, звесткі ў якой-н. галіне.

   • П. інжынер.

3. Выкананы адпаведна, з асноўнымі патрабаваннямі.

   • П. праект.

|| наз. пісьменнасць, ✂.

пісьменства, ✂, н. (уст.).

Тое, што і пісьменнасць.

• Старажытнае беларускае п.
• Прыгожае п. (мастацкая літаратура).

пісьмёны, ✂.

Пісьмовыя знакі, літары, пераважна старажытныя.

• Старажытныя славянскія п.

пісьмо, ✂, н.

1. Напісаны тэкст, які пасылаецца для паведамлення чаго-н. каму-н.

   • Напісаць п.
   • Заказное п.

2. адз. Уменне пісаць.

   • Вучыцца пісьму.

3. адз. Сістэма графічных знакаў для перадачы, занатавання размовы.

   • Арабскае п.
   • Кірыліцкае п.

4. адз. Стыль, манера мастацкага адлюстравання.

   • Рэалістычнае п.

|| памянш. пісямко, ✂.

пісьмовы, ✂.

Які мае адносіны да пісання і пісьма.

• Пісьмовыя прылады.
• Пісьмовае прадпісанне.
• Адказаць пісьмова (прысл.).

пісьмоўнік, ✂, м.

У мінулым: зборнік узораў для пісання пісьмаў рознага зместу.

пітво, ✂, н.

1. гл. піць.

2. Тое, што п’юць, напітак.

   • Прахаладжальнае п.