Verbum

obostrzenie

н. абвастрэнне

obostrzony

абвостраны

obostrzyć

зак. абвастрыць;

obostrzyć karę — узмацніць кару (пакаранне)

obowiązać

зак. абавязаць

obowiązany

абавязаны

obowiązek, ~ku

obowiąz|ek

м.

1. абавязак;

~ek względem dzieci — абавязак у адносінах да дзяцей, абавязак перад дзецьмі;

poczuwać się do ~ku — адчуваць сябе абавязаным;

~ek służby wojskowej — воінскі абавязак;

włożyć na kogo ~ek — ускласці на каго абавязак;

2. ~ki мн. абавязкі; пасада;

pełniący ~ki prezesa — выканаўца абавязкаў старшыні;

3. разм. служба

obowiązkowość

ж.

1. абавязковасць;

2. стараннасць

obowiązkowy

1. абавязковы;

2. старанны

obowiązujący

obowiązując|y

1. абавязковы;

2. юр. які дзейнічае; дзейны;

ustawy ~e — дзейныя законы

obowiązywać

obowiąz|ywać

незак.

1. абавязваць;

to do niczego nie ~uje — гэта ні да чаго не абавязвае;

2. набыць моц, увайсці ў сілу;

powyższe zarządzenie ~uje od 1 czerwca — гэтае распараджэнне набывае моц (уваходзіць у сілу) з 1 чэрвеня