Verbum

mítteilen vt паведамля́ць;

Kénntnisse ~ перадава́ць ве́ды;

sich ~ (D) давяра́цца (каму-н.)

mítteilsam a гаваркі́, камуніка́бельны, экспансі́ўны

Mítteilung f -, -en паведамле́нне, перада́ча, ве́стка;

laut ~ паво́дле паведамле́ння

Míttel n

1) -s, - сро́дак, спо́саб;

mit állen ~n усі́мі сро́дкамі; усяме́рна, усяля́к, як мага́;

jédes ~ ist ihm Recht ён не пагарджа́е [не грэ́буе] ніцкімі сро́дкамі;

mit állen ~n éingreifen* пусці́ць у ход усе́ сро́дкі

2) pl (матэрыя́льныя) сро́дкі; маёмасць, бага́цце;

aus éigenen ~n за свой [ула́сны] кошт;

über gróße ~ verfügen распараджа́цца вялі́кімі сро́дкамі;

das geht über méine ~ hináus ≅ гэ́та мне б’е па кішэ́ні

3) ле́кавы сро́дак, ляка́рства;

schmérzstillendes [schmérzlinderndes] ~ болесуцяша́льны сро́дак;

fíeberstillendes ~ гарачкапаніжа́льны сро́дак

4) матэм.:

das arithmétische ~ сярэ́дняе арыфметы́чнае;

im ~ у сярэ́днім

5) фіз. асяро́ддзе;

bréchendes ~ праламля́льнае асяро́ддзе

6) геал. слой, пласт;

ármes ~ бе́дная за́леж;

édles ~ бага́тая за́леж;

táubes ~ пуста́я за́леж [паро́да]

Míttelalter n -s сярэдняве́чча

míttelbar a

1) праме́жкавы

2) уско́сны, апасро́дкаваны

Míttelding n -(e)s не́шта сярэ́дняе; ні то́е ні сёе

mítteleuropäisch a сярэднееўрапе́йскі

Míttelfinger m -s, - анат. сярэ́дні па́лец

Míttelgebirge n -s, - го́ры сярэ́дняй вышыні́