Verbum

verbíegen*

1. vt згіна́ць, выгіна́ць, тэх. дэфармава́ць

2. ~, sich караба́ціцца, гну́цца, скрыўля́цца

verbíeten* vt забараня́ць;

j-m den Mund ~ забараня́ць каму́-н. гавары́ць;

Éintritt verbóten! увахо́д забаро́нены!

verbílden vt скажа́ць, перакрыўля́ць, няве́чыць

verbíldlichen vt рабі́ць нагля́дным, пака́зваць у во́бразе

verbílligen vt рабі́ць танне́йшым

verbínden*

1. vt

1) звя́зваць, злуча́ць

2) перавя́зваць

3) абавя́зваць;

ich bin Íhnen sehr verbúnden я Вам ве́льмі абавя́заны

2. ~, sich злуча́цца;

sich éhelich ~ уступі́ць у шлюб

verbíndlich

1. a

1) абавязко́вы, які́ абавя́звае;

etw. für ~ erklären аб’яві́ць што-н. абавязко́вым

2) прыя́зны, паслу́жлівы; абавязко́вы, ува́жлівы

2. adv:

dánke ~ (st)! ве́льмі [шчы́ра] удзя́чны!;

bítte ~ (st)! пако́рліва прашу́!

Verbíndlichkeit f -, -en

1) абавязко́васць

2) абавяза́цельства; pl тс. даўгі́;

unbefrístete ~ бестэрміно́вае абавяза́цельства;

~ der Finánzverwaltung казначэ́йскае абавяза́цельства;

óhne ~ камерц. без гара́нтый

3) ласка́васць, ве́тлівасць, прыя́знасць

Verbíndung f -, -en

1) су́вязь, злучэ́нне, канта́кт, спалучэ́нне, зно́сіны;

mit j-m in ~ stéhen* быць [знахо́дзіцца] у су́вязі з кім-н., падтры́мліваць су́вязь з кім-н.;

mit j-m in ~ tréten* уступі́ць у су́вязь [у адно́сіны] з кім-н.

2) хім. злучэ́нне

3) pl су́вязі; пратэ́кцыя;

seine ~en spíelen lássen* пусці́ць у ход свае́ су́вязі

Verbíndungsdienst m -(e)s, -e вайск. слу́жба су́вязі