Verbum

эпалеты, ✂, м.

У царскай арміі і некаторых замежных арміях: парадныя пагоны афіцэраў, генералаў і адміралаў, упрыгожаныя махрамі, пазументамі.

|| прым. эпалетны, ✂.

эпапея, ✂, ж.

1. Вялікі твор эпічнага жанру, у якім апісваюцца значныя гістарычныя падзеі.

   • Э. Івана Мележа «Людзі на балоце».

2. перан. Буйная, значная падзея, якая ахоплівае цэлы гістарычны перыяд.

   • Э. Вялікай Айчыннай вайны.

|| прым. эпапейны, ✂.

эпас, ✂, м.

1. Апавядальны род літаратуры (у адрозненне ад драмы і лірыкі) (спец.).

2. Творы народнай творчасці — гераічныя сказанні, песні, паданні.

   • Былінны э.

|| прым. эпічны, ✂.

• Э. жанр.

эпахальны, ✂, ж. (кніжн.).

Які вызначае эпоху; важны, значны.

• Эпахальныя творы мастацкай літаратуры.

|| наз. эпахальнасць, ✂.

эпігон, ✂, м. (кніжн.).

Паслядоўнік якога-н. навуковага, палітычнага, мастацкага напрамку, пазбаўлены творчай арыгінальнасці, які механічна паўтарае ідэі і метады сваіх папярэднікаў.

|| прым. эпігонскі, ✂.

эпігонства, ✂, н. (кніжн.).

Пераймальная, пазбаўленая творчай арыгінальнасці дзейнасць у якой-н. інтэлектуальнай сферы.

|| прым. эпігонскі, ✂.

эпіграма, ✂, ж.

Кароткі сатырычны верш, які востра высмейвае якую-н. пэўную асобу.

• Эпіграмы Кандрата Крапівы.

|| прым. эпіграматычны, ✂.

эпіграф, ✂, м.

Выслоўе (або кароткая цытата), што змяшчаецца перад творам або перад асобным яго раздзелам, у якім аўтар раскрывае сваю задуму, ідэю твора ці яго часткі.

|| прым. эпіграфічны, ✂.

эпіграфіка, ✂, ж.

Дапаможная гістарычная дысцыпліна, якая займаецца вывучэннем старажытных надпісаў на каменных плітах, скалах, на металічных, гліняных прадметах і іншых вырабах.

|| прым. эпіграфічны, ✂.

эпідэміёлаг, ✂, м.

Урач, спецыяліст па эпідэміялогіі.