Verbum

дзіркакол, ✂, м. (разм.).

Канцылярская прылада для прабівання круглых дзірак у паперы.

дзіўны, ✂.

1. Які выклікае здзіўленне, нябачаны.

   • Малому прысніўся д. сон.
   • Дзіўна (прысл.) паводзіць сябе.

2. Цудоўны, чароўны.

   • Чуецца дзіўная музыка.
   • Дзіўная купальская ноч.

◊

• Дзіва дзіўнае — вялікае дзіва.

• Дзіўная рэч — прыгожая (каштоўная).

|| наз. дзіўнасць, ✂.

дзіця, ✂ і дзіцё, ✂, н.

1. Зусім маленькі хлопчык або дзяўчынка.

   • Дзеці дашкольнага ўзросту.
   • Д. не заплача — матка не здагадаецца (з нар.).
   • Яшчэ зусім д.

2. перан., чаго. Пра чалавека, які набыў яркія рысы свайго асяроддзя і часу.

   • Д. свайго веку.
   • Д. вуліцы.
   • Д. прыроды (чалавек, не крануты гарадской культурай).

|| памянш. дзіцятка, ✂.

дзіцяня, ✂ і дзіцянё, ✂, н.

Тое, што і дзіця (дзіцё).

дзіцячы, ✂.

1. гл. дзеці і дзяцінства.

2. перан. Неўласцівы даросламу, нясталы.

   • Вырас, а розум д.
   • Дзіцячыя разважанні.

дзічка, ✂, ж.

1. Дзікае, непрышчэпленае пладовае дрэва.

2. Плод дзікага дрэва.

   • Дзічкі смачныя тады, калі ўлежацца.

|| прым. дзічкавы, ✂.

дзічына, ✂, ж.

1. зб. Дзікія звяры і птушкі як прадмет палявання.

   • Лясная дз.

2. Мяса дзікіх жывёл і птушак, якое ідзе ў ежу.

   • Насмажыць дзічыны.

дзічыха, ✂, ж. (разм.).

Самка дзікага кабана, дзіка.

дзічыцца, ✂; незак. (разм.).

Саромецца, ухіляцца ад сустрэч і размоў, асабліва з чужымі ці мала знаёмымі людзьмі.

• Д людзей.

дзічэць, ✂; незак.

1. Станавіцца дзікім, перараджацца.

   • Дрэвы дзічэюць.
   • Без нагляду лес дзічэў.

2. перан. Станавіцца нелюдзімым, дзіклівым.

   • Д. на адзіноце.

|| зак. адзічэць, ✂ і здзічэць, ✂.

|| наз. дзічэнне, ✂.