Verbum

дароўны, ✂, (спец.).

1. Падораны кім-н., атрыманы ў падарак.

   • Д. сервіз.

2. Які пацвярджае падарунак.

   • Д. надпіс.

○

• Дароўная грамата (гіст.) — дакумент, што выдаваўся гасударам або ўрадам, паводле якога вызначаліся правы, ільготы манастырам, саслоўям або прыватным асобам.

дарунак, ✂, м. (разм.).

Тое, што і дар (у 1 знач.).

даручыць, ✂; зак.

1. Ускласці на каго-, што-н. выкананне чаго-н.

   • Д. яму праверыць работу.

2. Даверыць каго-, што-н. чыім-н. клопатам, апецы.

   • Нагляд за дзецьмі даручылі вопытнай няні.

|| незак. даручаць, ✂.

даручэнец, ✂, м.

Службовая асоба, што знаходзіцца пры кіраўніку і выконвае службовыя даручэнні.

даручэнне, ✂, н.

1. Справа, даручаная каму-н. для выканання.

   • Грамадскае д.

2. Дакумент, які дае права каму-н. дзейнічаць ад імя асобы, што выдала яго; даверанасць.

   • Атрымаць зарплату па даручэнню.
   гис

дарчы, ✂:

• дарчая грамата (гіст.) — тое, што і дароўная грамата (гл. дароўны).

дарыльшчык, ✂, м. (кніжн. і афіц.).

Той, хто дорыць што-н., робіць дарэнне.

• Музейныя набыткі ад дарыльшчыкаў.

|| ж. дарыльшчыца, ✂.

дарысаваць, ✂; зак.

1. Скончыць рысаваць што-н.

   • Д. партрэт.

2. перан. Закончыць стварэнне вобразаў каго-, чаго-н.

   • Д. вобраз дзеда Талаша.

|| незак. дарысоўваць, ✂.

|| наз. дарысоўка, ✂.

дарыць, ✂; незак.

1. каму-чаму каго-што. Даваць у якасці падарунка, аддаваць бязвыплатна, дармова.

   • Д. кветкі.

2. перан., каго (што) чым. Узнагароджваць.

   • Д. сваёй увагай.

|| зак. падарыць, ✂.

дарэвалюцыйны, ✂.

1. Той, што быў да рэвалюцыі.

   • Д. перыяд.

2. Тое, што і дакастрычніцкі.