Verbum

бруха́ч, ✂, м. (разм.).

Чалавек з вялікім жыватом.

бруцэлёз, ✂, м.

Інфекцыйная хвароба, якая перадаецца ад жывёлы чалавеку і паражае нервовую, сардэчна-сасудзістую сістэмы і косце-сустаўны апарат.

|| прым. бруцэлёзны, ✂.

• Бруцэлёзнае захворванне.

бру́чка, ✂, ж.

Агародная расліна сямейства крыжакветных, а таксама караняплоды гэтай расліны жоўтага ці жоўта-белага колеру.

|| прым. бручкавы, ✂.

бручко́ўнік, ✂, м.

Бацвінне бручкі.

бру́шка, ✂, н.

1. Тоўсты жывот у чалавека (разм. жарт.).

   • За брушкам сцежкі не бачыць.

2. Задні аддзел цела членістаногіх (спец.).

   • Б. чмяля.

брушны́, ✂.

Які адносіцца да поласці жывата.

• Брушныя плаўнікі.

○

• Брушны тыф — вострая інфекцыйная хвароба.

брушы́на, ✂, ж.

Унутраная абалонка брушной поласці.

|| прым. брушынны, ✂.