Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
бвгдзклмнпрстўфхцш-
агдзкоуы

эрудзіраваны, ✂.

Дасведчаны, які валодае эрудыцыяй.

  • Э. чалавек.

|| наз. эрудзіраванасць, ✂.

эрудыт, ✂, м. (кніжн.).

Той, хто мае вялікую эрудыцыю.

|| ж. эрудытка, ✂.

эрудыцыя, ✂, ж.

Начытанасць, глыбокія і ўсебаковыя веды ў якой-н. галіне.

  • Чалавек з вялікай эрудыцыяй.

эрытрацыты, ✂, м.

Састаўная частка крыві — чырвоныя крывяныя цельцы, якія ўтрымліваюць гемаглабін.

|| прым. эрытрацытны, ✂ і эрытрацытарны, ✂.