Verbum

тыцкацца, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і тыкацца ​¹.

|| зак. тыцнуцца, ✂.

|| наз. тыцканне, ✂.

тыцкаць, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і тыкаць ​¹.

|| наз. тыцканне, ✂.

тычка, ✂, ж.

1. Шост, які ставіцца ў полі, на снезе для абазначэння дарогі, межаў зямельных участкаў і пад.

2. Шост, які выкарыстоўваецца як падпорка для павойных раслін.

|| прым. тычкавы, ✂.

• Тычкавая фасоля.

тычкаваць, ✂; незак.

Расстаўляць тычкі (у 1 знач.) пры геадэзічных работах.

• Т. дарогу.

|| зак. атычкаваць, ✂.

|| наз. тычкаванне, ✂.

тычына, ✂, ж.

Вялікая палка; шост.

|| памянш. тычынка, ✂.

тычынка, ✂, ж.

1. гл. тычына.

2. Мужчынскі орган кветкі, які змяшчае пылок.

|| прым. тычынкавы, ✂.

тычыцца, ✂; незак.

Мець адносіны, дачыненне да каго-, чаго-н.

• Гэта яго не тычыцца.

тышчыцца, ✂; незак. (разм.).

Прабірацца з цяжкасцю; лезці куды-н. напралом, ціснуцца.

• Куды ён тышчыцца?

тыяра, ✂, ж.

Галаўны ўбор усходніх цароў у старажытнасці, а таксама рымскага папы.

тэа...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да тэатра, напр. тэаагляд, тэарэвю.