wéichen* I vi (s)
1) саступа́ць (убок);
kéinen Schritt vom Weg ~ не адхіля́цца ад даро́гі ні на крок;
zur Séite ~ саступі́ць убо́к [з даро́гі], адысці́ся ўбо́к, збо́чыць, адхілі́цца
2) адсту́паць, адыхо́дзіць, падава́цца наза́д;
vor dem Feind ~ адступа́ць пе́рад праці́ўнікам
3) (D) уступа́ць (мацнейшаму);
der Nótwendigkeit ~ падпарадкава́цца неабхо́днасці;
die Nacht wich dem Táge ноч змяні́лася на дзень
wéichen II
1. vt
1) вымо́чваць
2) змякча́ць, размякча́ць
2. vi (s)
1) мо́кнуць
2) змякча́цца, размякча́цца
Wéichensteller m -s, - стрэ́лачнік
Wéichheit f -
1) мя́ккасць
2) мя́ккасць, лаго́днасць, пяшчо́тнасць, ласка́васць
wéichherzig a мяккасардэ́чны
wéichlich a
1) мяккава́ты; вя́лы (аб пладах і г.д.)
2) мяккаце́лы, спе́шчаны, распе́шчаны
Wéichlichkeit f -
1) мяккава́тасць; вя́ласць (пладоў і г.д.)
2) мяккаце́ласць, спе́шчанасць, рассла́бленасць
Wéichling m -s, -e пясту́н
wéichmütig a гл. weichherzig
Wéichselkirsche f -, -n бат. чаро́мха